Jan Sztwiertnia

(1911-1940) – pedagog, kompozytor

Zdaniem wielu melomanów jeden z najwybitniejszych polskich kompozytorów przedwojennych. Urodził się w Ustroniu, tam też, wykazując nieprzeciętne uzdolnienia muzyczne, ukończył powszechną szkołę. Uczył się w Seminarium Nauczycielskim w Cieszynie. W 1933 r. przeniósł się do Wisły, gdzie zaczął pracę jako nauczyciel. Prowadził tam także chór kościelny i był organistą. Napisał wówczas wiele utworów muzycznych, w tym takie dzieła, jak Śpiący rycerze w Czantorii czy operę ludową Sałasznicy, której muzyka nawiązywała do motywów ludowych z okolic Wisły. Oparta była ona na opowieści wiślańskiego bajarza Ferdynanda Dyrny, który przyszedł do Sztwiertni z gotowym librettem. W czerwcu 1940 r. w wieku 29 lat został aresztowany przez gestapo. Zginął w obozie koncentracyjnym w Mauthausen-Gusen. Jego prochy przewieziono do Wisły, gdzie spoczywają na cmentarzu ewangelickim Na Groniczku. Był człowiekiem niezwykle utalentowanym, pracowitym i skromnym. Grał na skrzypcach, wiolonczeli, fortepianie i organach, obdarzony był słuchem absolutnym, prowadził dwa chóry, reżyserował amatorskie spektakle teatralne, zajmował się pedagogiką, pisał wiersze i malował.