Gustaw Morcinek

(1891–1963) – prozaik, publicysta i działacz społeczny związany ze Śląskiem, więzień hitlerowskich obozów koncentracyjnych

Urodził się w Karwinie na Śląsku Cieszyńskim. Mieszkał m.in. w Skoczowie i Katowicach, został pochowany na cmentarzu komunalnym w Cieszynie. Pochodził z ubogiej rodziny. Po śmierci ojca, chcąc pomóc matce, w wieku 16 lat rozpoczął pracę w kopalni. W 1939 r. został aresztowany przez gestapo za działalność antyniemiecką. Do końca wojny przebywał w obozach na terenie Niemiec. W 1946 r. wrócił do kraju i zamieszkał na Śląsku.
W utworach opisywał życie górników na Śląsku. Jego jednym z najbardziej znanych dzieł jest Łysek z pokładu Idy¸ jest autorem także baśni śląskich, czy powieści historycznej Ondraszek, powieści współczesnych, m.in. Wyrąbany chodnik, Wyorane kamienie, Górniczy zakon, zbiorów opowiadań Serce za tamą , W zadymionym słońcu.

W jego twórczości pojawiają się odniesienia do gór. Często bowiem odbywał wycieczki w okolice Beskidu Śląskiego, jeździł na nartach. Odwiedzał m.in. Kubalonkę, a w Łabajowie willę Zdrój Zofii Degen-Ślósarskiej, która bywa nazywana Gospodą Poetów.

Pisarz zmarł na białaczkę 20 grudnia 1963 r. w Krakowie. Został pochowany na Cmentarzu Komunalnym w Cieszynie.