Czesław Miłosz

(1911–2004) – poeta, prozaik, eseista, historyk literatury, tłumacz i dyplomata. Laureat Nagrody Nobla w dziedzinie literatury.

Jego książki przetłumaczono na 44 języki. Czesław Miłosz był świadkiem wszystkich ważnych wydarzeń XX wieku począwszy od rewolucji październikowej, przed którą uciekał z rodzicami jako 6-letni chłopiec, po upadek systemu komunistycznego pod koniec lat osiemdziesiątych. Niemal wszystkie prądy myślowe i literackie dwudziestego stulecia stały się przedmiotem refleksji Czesława Miłosza – uważnego obserwatora i komentatora współczesnego sobie świata. Przed II wojną światową był poetą katastroficznym, uderzającym w ton wizyjny w stylu starotestamentowych proroków. Po wojnie jego poezja stała się bardziej intelektualna i wiązała się z ambicjami odbudowania trwałych wartości europejskiej kultury, sumienia i wiary. W latach siedemdziesiątych XX wieku zaczęła w niej dominować tematyka religijna i kontemplacyjna. Wśród jego najważniejszych dzieł należy wymienić: Traktat moralny, Traktat poetycki, Zniewolony umysł, Zdobycie władzy, Dolina Issy, Ziemia Ulro, Historia literatury polskiej do roku 1939. Indywidualność wiślańskiej zabudowy i spokojny klimat Wisły zauroczyły poetę, który wypoczywał i szukał natchnienia w Perle Beskidów zimą 1939 r.